موحد و تکثرگراست، فاعلیت دینی آن مبتنی بر ظهور و تجلی است و سبب این فاعلیت نیز عشق میباشد. وجود خرد خودبنیاد در روح کائنات ،حیرت در مقابل معمای هستی و گستردگی کلام های این آیین که هیچگاه در اختیار افراد قرار داده نشده است ما را مجاب خواهد کرد که تخلص از شیخ امیر را به عنوان کمینه، سر لوحه رفتاری خود قرار دهیم و بپذیریم که نسب سالاری، مطلقگرایی،خودبرتربینی، نژادپرستی، ایجاد طبقه و تابوگرایی... هیچ سنخیتی با دین یاری ندارد.